مختارنامه - باب نوزدهم: در ترک تفرقه گفتن و جمعیت جستن
شمارهٔ ۵
عطار
چون نیست کسی را سر مویی غم تو
جز تو که کند در دو جهان ماتم تو
ای مانده ز راه! یک دم آگاه نهای
تا فوت چه میشود ز تو هر دم تو