آی واژه - عطار - دیوان اشعار

ماییم ز عالم معالی رندی دو سه اندرین حوالی

در عشق دلی و نیم جانی بر داده به باد لاابالی

بگذشته ز هستی و گرفته چون صوفی ابن وقت حالی

در صفهٔ عاشقان حضرت از برهنگی فکنده قالی

پس یافته برترین مقامی احسنت زهی مقام عالی

ما را چه مرقع و چه اطلس چه نیک کنی چه بد سگالی

ای زاهد کهنه درد نقد است برخیز که گوشه ای است خالی

تا نالهٔ عاشقان نیوشی بر خلق ز زهد چند نالی

آن می که تو می خوری حرام است ما می نخوریم جز حلالی

ما بر سر آتشیم پیوست مستغرق بحر لایزالی

ما بی خوابیم و چون بود خواب در حضرت قرب ذوالجلالی

چون خواب کند کسی که او را از ریگ روان بود نهالی

عطار برو که دست بردی از جملهٔ عالم معالی

دیوان اشعار - غزلیات