دیوان اشعار - غزلیات
غزل شمارهٔ ۵۹۲
عطار
ما رند و مقامر و مباحی ایم
انگشت نمای هر نواحی ایم
خون خواره چو خاک جرعه از جامیم
خون ریز ز دیده چون صراحی ایم
هر چند که از گروه سلطانیم
نه قلبی ایم و نه جناحی ایم
جانا ز شراب شوق تو هر دم
بی صبح و صبوحی و صباحی ایم
گر سوختگان تو مباحی اند
بس سوخته ایم و بس مباحی ایم
ما فقر و صلاح کی خریم آخر
چون خاک مقام بی صلاحی ایم
در بتکده رند و لاابالی ایم
در مصطبه مست لافلاحی ایم
کافور رباحی ار بود اصلی
کافور نه کافری رباحی ایم
تا در رسد این می تو ای عطار
حالی ز بی می ملاحی ایم