آی واژه - عطار - بلبل نامه - رفتن مرغان بحضرت سلیمان علی نبینا و آله و علیه السلام و شکایت نمودن از بلبل

شنید ستم که در دور سلیمان که بد دیو و پری او را بفرمان

نشسته بود روزی بر سر تخت سعادت یاور و اقبال با تخت

شدند مرغان بدرگاه سلیمان بر آورده ز دست بلبل افغان

بنالیدند چو نای و می زدند چنگ گهی بر سر گهی بر سینهٔ تنگ

چو بگشادند همه منقار آمال بسی بر خاک مالیدند پر و بال

ز بلبل جمله می کردند شکایت همی گفتند هر یک در حکایت

هر آن رازی که در دل می نهفتند سلیمان را یکایک باز گفتند

ز بلبل جمله می کردند شکایت همی گفتند هر یک در حکایت

خطیب مرغها مرغی نزار است نهاده منبرش بر شاخسار است

لئیمی ترش روی و پر فغانست ولیکن مرغکی شیرین زبانست

نمی بندد دمی شیرین نفس را نمی گیرد به چیزی هیچ کس را

همیشه جامهٔ بی رنگ پوشد ریا و زرق و هستی می فروشد

به صد دستان زهر دستی سرآید چوهنگام بهار و گل درآید

چودیگی بر سر آتش به جوش است نمی خسبد همه شب در خروش است

همی نوشد شراب آب انگور همی نالد به زاری همچو طنبور

ز خامی می زند آن قلتبان خوش که خام آوازه دارد پخته خاموش

چو چشمش گرید آهش کله بندد دهان گل بر او حالی بخندد

قدش پست است و بانگش بس بلند است خداوندا که او را حیله چنداست

ندارد صبر و باشد بی قرار او کند از شوق خود را آشکار او

ندارد یک زمان ذوق و حضوری ز درد عشق هست او ناصبوری

نه بیند هیچ کس رخسارهٔ او بجز گل کو بود غمخوارهٔ او

وگر نه اختیار از دست بستان بده ما را خلاص از دست مستان