رهن عقدی است که به موجب آن مدیون مالی را برای وثیقه به داین میدهد. رهندهنده را راهن و طرف دیگر را مرتهن میگویند. (ماده 771 قانون مدنی)

ماده 771 قانون مدنی ؛

  • رهن عقدی است که به موجب آن مدیون ، مالی ( مثلی / قیمی ) را برای وثیقه یا ضمانت به داین می‌دهد. رهن دهنده را راهن و طرف دیگر را مرتهن می‌گویند.
  • وام گیرنده «راهن» می‌گویند.
  • وام دهنده را «مرتهن» می‌گویند.
  • مالی که به وثیقه داده می شود «عین مرهونه / رهینه» نامیده می شوند.
  • راهن ، مالک عین‌مرهونه است.
  • عقد رهن از طرف راهن لازم است. از این رو، وی نمی‌تواند آن را برهم زند، اما از طرف مرتهن، جایز می‌باشد و او علی‌الاصول می‌تواند آن را فسخ کند.
  • مال مرهونه می‌تواند در مقابل چند دین مورد رهن قرار گیرد.
  • همچنین چند راهن می‌توانند یک مال را نزد یک مرتهن گرو بگذارند.