(اسم مصدر) [مٲخوذ از عربی، مُمالِ احتراز] [قدیمی] [ehteriz] = احتراز: ♦ گر تیغ میزنی، سپر اینک وجود من / عیّار مدعی کند از دشمن احتریز (سعدی۲: ۴۶۱).