آی واژه

( اَ) [ یو. ] (اِ.) افیون، بنگ.

( اَ) [ یو. ] (اِ.) افیون، بنگ.

(اسم) [مٲخوذ از یونانی] [قدیمی]
[apyun] = افیون

جا ندار؛ نارکوکه

[اَ] (از یونانی، اِ) شیرهء مخدِر و مُنوم که از پوست خشخاش گیرند. افیون. هپیون. ابیون. تریاک. مهاتول(1) :
چه حال است اینکه مدهوشند یکسر
که پنداری که خوردستند اپیون.
ناصرخسرو.
بریده میل عدو خنجر تو چون کافور
ببرده هوش جهان هیبت تو چون اپیون(2).
رشید وطواط.
و مخفف آن پیون است.
(1) - در بعض نسخ مهالوی آمده است.
(2) - برنده هوش مهان هیبت تو چون اپیون.
(لغت اوبهی).

اپیون[ا] (ئەپیوون - epyûn)تلیاک، شیلەی خەشخاش، ئەفیون.

اپیون
(معریو/ا)تریاک، تلیاک،

ریشه لغت:
یونانی
آوایش:
/اَپیون/
اسم:
اپیون قدیم
1. (افیون)، (تریاک)، (بنگ).

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین