آی واژه

(اِ پَ) (اِ.) سپر.

(اِ پَ) (اِ.) سپر.

(اسم) [قدیمی]
[espar] = سِپَر

[اِ پَ] (اِ) سپر. جُنّه. (برهان). تُرس. مجنّ. جَوب. فَرْض. مِجْنَب. دَرَق :
بر او گردن ضخم چون ران پیل
کف پای او گرد چون اسپری.منوچهری.
پیش این فولاد(1) بی اسپر میا
کز بریدن تیغ را نبود حیا.مولوی.
اسپری باشم گَهِ تیر خدنگ.مولوی.
-کرگ اسپر؛ سپر از پوست کرگدن :
بنیزه بگشتند و بشکست پست
کمانها گرفتند هردو بدست
ببارید تیر از کمان سران
بروی اندر آورده کرگ اسپران.فردوسی.
|| در اصطلاح بنّایان، دیوار میان دو مجرّدی از بیرون سو(2). بدنهء دیوار درسته ای از آجر و غیر آن که زیر طُرّه باشد بر قسمت بیرونی عمارت.
(1) - ن ل: الماس.
(2) - Corniche.

[اِ پُ] (فرانسوی، اِ)(1) اعمال و حرکات منظم برای تقویت جسم و تربیت روان، مانند شکار، اسپ سواری، صید ماهی و غیره. ورزش.
(1) - Sport.

‏اِسپر
اِسپر:(اِ سْ - پَرْ) چہ پوست یا دگہ مادنے ءَ جوڑکرتگیں گِردیں یا دْراج ءُ بُرّیں دیمپان ، ماں زھم جنگیاں کارمرد بیت کہ زھم ءِ دیمپان بیت - بتل: بْرات منی باسْک اَنت بَچّ منی پُلیں اِسپر اَنت

ریشه‌ لغت:
فارسی
آوایش:
/اِسپَر/
اسم:
اسپر قدیم
1. (سپر). دیوار جداکننده. دیواری که میان دوپایه باربر می‌سازند.
2. :بر و گردن (ضخم) چون ران پیل/ کف پای او گِرد چون اسپری. «(منوچهری)»

انگلیسی: (gymnospore)

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین

(En:gymnospore)

در معماری قدیمی، اِسپَر یا پیشانی قسمتی است قائم و بدون پنجره که میان سرستون و لبه بام قرار گرفته است. اسپر در زیر طُرّه قرار گرفته و در راستای افقی به سه عنصر اصلی تقسیم می‌شود: فَرَسب (عضو پایینی)، اِفریز یا کتیبه (عضو میانی) و گلویی (بالاترین عضو). نسبت‌ها و جزئیات پیشانی در ستون‌های مربوط به سبک‌های مختلف، متفاوت است و به‌دقت تعیین می‌شود. برای تزئین بخش اسپر، نوار و ابزار افقی پُرنقش و نگاری روی ستون زده می‌شود. به اسپر، بالاستون و روسوار هم گفته شده‌است.