آی واژه

(اسم مصدر) [عربی: استفتاء] [esteftā] پرسیدن فتوا از حاکم شرع یا مُفتی هنگام دچار تردید شدن در امری یا مسئله‌ای؛ فتوا خواستن.

(اسم مصدر) [عربی: استفتاء]
[esteftā] پرسیدن فتوا از حاکم شرع یا مُفتی هنگام دچار تردید شدن در امری یا مسئله‌ای؛ فتوا خواستن.

فتواخواهی

استفتا
(ع/مص‌م)ئیزن وەرگرتن، ڕاپرسی، ڕاخوازی، ڕاوەرگرتن، فتواپرسین، فتواخواستن، فتوا وەرگرتن، فەرمان‌‌وەرگرتن،

ریشه لغت:
عربی
آوایش:
/اِستِفتاء/
اسم مصدر:
استفتا
1. نظرخواهی کردن در مورد امری، بویژه در مورد مسائل دینی. (فتوا) خواستن.
2. :مجازات و تازیانه زدن ... باید پس از استفتا ... صادر شود. «(مشفق کاشانی)» واژه‌های مشتق شده: (استفتا کردن)

فرهنگ بزرگ سخن