آی واژه

(اِ تِ) [ ع. ] (مص م.) ۱- خوب و نیکو شمردن. ۲- مستحب دانستن.

(اِ تِ) [ ع. ] (مص م.)

۱- خوب و نیکو شمردن.

۲- مستحب دانستن.

(اسم مصدر) [عربی]
[estehbāb]
۱. (فقه) مستحب بودن امری.
۲. [قدیمی] خوب و نیکو شمردن.

[اِ تِ] (ع مص) دوست داشتن. || استحباب بر؛ برگزیدن. (زوزنی) (تاج المصادر بیهقی) (منتهی الارب). گزیدن بر. اختیار. ترجیح. نیکو شمردن چیزی را. (از منتهی الارب). || سزاوار شدن. || تا دیر ماندن آب در شکنبهء شتر و تشنه ناشدن وی از آن. (منتهی الارب). || (اصطلاح شرع) مقابل وجوب، کراهت، حرمت و مترادف ندب است و هو ما یستحق فاعله المدح و الثواب، و لایستحق تارکه الذنب و العقاب.

استحباب[ع - مص - م] (ئیستیهباب - istihbab)دۆستایەتی، خۆشویستن، پەسندکردن.

استحباب
(ع/مص‌م)باشزانی، به‌باش‌‌زانین، بەچاک‌‌زانین، پێ‌باشبوون، حوباندن، حه‌‏باندن، خۆشویستن، خۆشەویستن، ڕەوابینین، هەباندن،

ریشه‌ لغت:
عربی
آوایش:
/اِستِحباب/
اسم مصدر:
استحباب فقه
1. یکی از احکام پنجگانه تکلیفی شرعی و آن مستحب و پسندیده بودنِ امری از نظر (شرع) است.
2. خوب و نیکو شمردن.‌ مستحب دانستن.

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین