استبطا
معنی
(اسم مصدر) [عربی: استبطاء] [قدیمی]
[estebtā]
۱. کاهل شمردن.
۲. درنگ کردن.
جست و جوی دقیق
استبطا
فرهنگ عمید
(اسم مصدر) [عربی: استبطاء] [قدیمی]
[estebtā]
۱. کاهل شمردن.
۲. درنگ کردن.
[estebtā]
۱. کاهل شمردن.
۲. درنگ کردن.
استبطا
واژهنامه آزاد ویکی پدیا
ریشه لغت:
عربی
آوایش:
/اِستِبطا/
اسم مصدر:
استبطا قدیم
1. درنگ کردن، کُندی.
2. :چون استبطا و (عتاب) امیر از حد بگذشت، حاجب نیز مضطر شد. «(بیهقی)»
فرهنگ بزرگ سخن
عربی
آوایش:
/اِستِبطا/
اسم مصدر:
استبطا قدیم
1. درنگ کردن، کُندی.
2. :چون استبطا و (عتاب) امیر از حد بگذشت، حاجب نیز مضطر شد. «(بیهقی)»
فرهنگ بزرگ سخن