آی واژه

(اِ تِ) [ ع. ] ۱- (مص م.) طلب بصیرت کردن. ۲- (اِمص.) بینا گردیدن. ۳- شناسایی.

(اِ تِ) [ ع. ]

۱- (مص م.) طلب بصیرت کردن.

۲- (اِمص.) بینا گردیدن.

۳- شناسایی.

(اسم مصدر) [عربی] [قدیمی]
[estebsār] بصیرت؛ نکته‌بینی.

[اِ تِ] (ع مص) طلب بصیرت کردن. (منتهی الارب). بینادل شدن. (زوزنی) (تاج المصادر بیهقی). دیدن بچشم خرد و دل و عقل. صاحب بصیرت و بینادلی گشتن. بیقین دانستن و دیدن. (غیاث). بینا شدن. بینائی. (غیاث). || پیدا و آشکار گردیدن. (منتهی الارب).

استبصار[ع - مص - م] (ئیستیبسار - istibsar)بینین، وێنا.

استبصار
(ع/مص‌م)
بینابوون، بینایی خواستن،
بینایی، چاو تیژی، سۆمایی،

ریشه‌ لغت:
عربی
آوایش:
/اِستبصار/
اسم مصدر:
استبصار قدیم
1. تیزبینی، هوشیاری. طلب بصیرت کردن. بینا گردیدن، شناسایی.

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین