استبداع
معنی
(اِ تِ) [ ع. ] (مص م.) نو شمردن، بدیع دانستن.
جست و جوی دقیق
استبداع
فرهنگ معین
(اِ تِ) [ ع. ] (مص م.) نو شمردن، بدیع دانستن.
استبداع
فرهنگ عمید
(اسم مصدر) [عربی] [قدیمی]
[estebdā] چیزی را تازه و بدیع دانستن.
[estebdā] چیزی را تازه و بدیع دانستن.
استبداع
فرهنگ دهخدا
[اِ تِ] (ع مص) بدیع شمردن. (تاج المصادر بیهقی) (منتهی الارب) (زوزنی). بدیع داشتن. بدیع دیدن. نو شمردن.
استبداع
واژهنامه کاوه (فارسی به کردی)
استبداع
(ع/مصم)بەنوێو سەرسووڕهێنەرزانین،
(ع/مصم)بەنوێو سەرسووڕهێنەرزانین،
استبداع
واژهنامه آزاد ویکی پدیا
ریشه لغت:
عربی
آوایش:
/اِستِبداع/
اسم مصدر:
استبداع قدیم
1. چیزی را بدیع و شگفتآور پنداشتن. نو شمردن، (بدیع) دانستن.
فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین
عربی
آوایش:
/اِستِبداع/
اسم مصدر:
استبداع قدیم
1. چیزی را بدیع و شگفتآور پنداشتن. نو شمردن، (بدیع) دانستن.
فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین