آی واژه

(~.) (اِ.) ظرفی فلزی که برای بردن گل و گچ در بنایی به کار برند.

(~.) (اِ.) ظرفی فلزی که برای بردن گل و گچ در بنایی به کار برند.

(اِ بُ) (ص نسب.) = استانبولی. اسلامبولی:

۱- آن چه منسوب به استامبول باشد.

۲- از مردم استامبول (ترکیه)، اهل استامبول.

(صفت نسبی، منسوب به استامبول، از شهرهای ترکیه) ‹استانبولی›
[estāmbu(o)li]
۱. از مردم استامبول.
۲. (اسم) زبان ترکی رایج در ترکیه.
۳. (اسم) نوعی غذا که با برنج، گوشت، گوجه‌فرنگی، و سیب‌زمینی تهیه می‌شود؛ استانبولی‌پلو.
۴. (اسم) نوعی ظرف فلزی شبیه لگن که در کارهای ساختمانی برای حمل گل و گچ به کار می‌رود.

ریشه‌ لغت:
فارسی
آوایش:
/اِستام/بولی/
صفت نسبی:
استامبولی
1. مربوط به (استامبول) شهری در ترکیه.
2. لهجه (ترکی) مردم ترکیه بویژه شهر استامبول.
3. فنی: ظرفی تشت مانند برای حمل یا ساختن ملاط یا حمل بعضی مصالح ساختمانی. (اسلامبولی)، (استانبولی).

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین