آی واژه

(اِ ئِ) [ ع. اسائه ] (مص ل.) ۱- بدی کردن. ۲- بدی کردن به کسی. ؛~ ء ادب بی ادبی کردن، هتک حرمت کردن.

(اِ ئِ) [ ع. اسائه ] (مص ل.)

۱- بدی کردن.

۲- بدی کردن به کسی. ؛~ ء ادب بی ادبی کردن، هتک حرمت کردن.

(اسم) [عربی، جمعِ بَصَر] (زیست‌شناسی) [قدیمی]
[absār] = بصر

(اسم مصدر) [عربی] [قدیمی]
[ebsār]
۱. نگاه کردن؛ دیدن.
۲. بینایی.

شکستن

[اِ ءَ] (ع مص) اِساءه. اِسائت. رجوع به اساءه شود.
- اسائهء ادب؛ بی ادبی.
- اسائهء ظن؛ بدگمانی.

اسائه
(ع)
(امص): بەدعەمەلی، بەدکاری، بەزەڕی، ‏پیسی، ته‌پڕەشی، جەڵه‌بی، چاونزی، چه‌پەڵی، خراپە، خەراپە، دەسپیسی، دەستپیسی، دەستچه‌پەڵی، دەست ڕەشی، دەسچه‌پەڵی، دەسڕەشی، دەسزەڕندەیی، زیان گەیێنی، زیناحکاری، فاسقی، ناڕاستی، ناپاکی، ناپیرۆزی،
(مص‌م): خراپەکردن دەگەڵ کەسێک،
(مص‌م): خراپ ئەنجامدانی کارێک،

ریشه‌ لغت:
عربی
آوایش:
/اِسائِه/
اسم مصدر:
اسائه
1. بدی کردن. بدی کردن به کسی. استعاره:
2. (اسائه ادب) کردن: بی ادبی کردن، هتک حرمت کردن.

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین