آی واژه

(قید) [azbas] به سبب بسیاری؛ بس‌که: ♦ از بس که دست می‌گزم و آه می‌کشم / آتش زدم چو گل به تن لخت‌لخت خویش (حافظ: ۵۸۸).

(قید)
[azbas] به سبب بسیاری؛ بس‌که: ♦ از بس که دست می‌گزم و آه می‌کشم / آتش زدم چو گل به تن لخت‌لخت خویش (حافظ: ۵۸۸).

ازبس
(ق)ئاننە، ئەقەڕڕە، ئەمەننە، ئەوەند، ئەوەند،ئەوەندە، ئیقەڕە، هەندە، هێند، هێندە،

ریشه‌ لغت:
فارسی
آوایش:
/ازبَس/
قید:
ازبس
1. (بس)، از بس. زبان بهاری قیدهای بهاری: ازبَس
2. مدام، پیوسته، لاینقطع.
3. ''ازبسکه گولدوم!
4. ::اینقدر خندیدم!

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ شمس