آی واژه

(اِ لَ) [ ع. ازاله ] (مص م.) ۱- طرد کردن، دور کردن. ۲- زایل کردن، از بین بردن.

(اِ لَ) [ ع. ازاله ] (مص م.)

۱- طرد کردن، دور کردن.

۲- زایل کردن، از بین بردن.

(اسم مصدر) [عربی: ازالة] [قدیمی]
[ezālat] = ازاله

ازالت
(ع/مص‌م)
دوورخستنەوە، دوورکردنەوە، لابردن، له‌بن هێنان، لەناوبردن، نەهێڵان، نەهێشتن،
دوورخرانەوە، دوورکرانەوە، لابران، لەناوبران،

ریشه‌ لغت:
عربی
آوایش:
/اِزالت/
اسم مصدر:
ازالت قدیم
1. زایل کردن، از بین بردن. طرد کردن، دور کردن. (ازاله). (ازالة).
2. :اگر پاره‌ای از آن حاصل توانی کرد، ازالت این علت را سخت نافع آید. «(وراوینی)»

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین