آی واژه

(اَ غَ) (ص.) سرخ مایل به بنفش.

(اَ غَ) (ص.) سرخ مایل به بنفش.

(صفت نسبی، منسوب به ارغوان)
[arqavāni] به رنگ ارغوان؛ سرخ مایل به بنفش: ♦ خوشا با رفیقان یک‌دل نشستن / به هم نوش کردن می ارغوانی (فرخی: ۳۹۲).

[اَ غَ] (ص نسبی، اِ) منسوب به ارغوان. || گل سرخ. (آنندراج). || برنگ ارغوان. سرخ. (مؤید الفضلاء) (آنندراج). ارجوانی. فرفیری(1). فرفوری. فرفوریه. رنگی سرخ که به بنفشی زند. سرخی که بسیاهی زند. آتشگون. سرخ روشن. احمر ذریحی. سرخ ارغوانی. (منتهی الارب). احمر قانی. سرخ ارغوانی :
همه دل پر از شادی و می بدست
رخان ارغوانی بنابوده مست.فردوسی.
دریغ آن رُخ ارغوانی چو ماه
دریغ آن بر و برز و بالای شاه.فردوسی.
خوشا با رفیقان یکدل نشستن
بهم نوش کردن می ارغوانی.فرخی.
نوبهار از خوید و گل آراست گیتی رنگ رنگ
ارغوانی گشت خاک و پرنیانی گشت سنگ.
منوچهری.
گل از بادهء ارغوانی به رشک
چکان از هوا مهرگانی سرشک.اسدی.
چو باشد رنگ رویم ارغوانی
نداند دشمنم رنگ نهانی.(ویس و رامین).
رویش از اطلس ارغوانی و عارض از نرمدست گلگون. (نظام قاری).
ارغوانی روی او بطانه اش گلگون بود
گر بیابیدش بجامه خانهء قاری برید.
نظام قاری.
و رجوع به ارغوان شود. || قسمی یاقوت. رجوع به ارجوانی شود.
(1) - Pourpre.

ارغوانی
(ص)ئەرخەوانی، ئەرغەوانی، سووری ‌‎مەیلەو بنەوش، لەڕەنگی ئەرغەوان،

ئه‌رخه‌وانی

ریشه‌ لغت:
فارسی
آوایش:
/اَرغوانی/
صفت نسبی:
ارغوانی
1. سرخ مایل به بنفش، برنگ (ارغوان).
2. :کاغذ دیوار، برگ‌های باریک ارغوانی سیر و خوشه گل سفید دارد. «(صادق هدایت)»

انگلیسی: (amethystine)

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین