آی واژه

( اِ ) [ ع. ] (مص م.) ۱- به خاک مالیدن، بینی کسی را به خاک مالیدن. ۲- خوار کردن. ۳- خشم گرفتن.

( اِ ) [ ع. ] (مص م.)

۱- به خاک مالیدن، بینی کسی را به خاک مالیدن.

۲- خوار کردن.

۳- خشم گرفتن.

(اسم مصدر) [عربی] [قدیمی، مجاز]
[erqām]
۱. به خاک انداختن چیزی.
۲. [مجاز] شکست دادن و خوار کردن.

[اِ] (ع مص) بخاک رسانیدن. (غیاث اللغات). بخاک چسبانیدن. بخاک مالیدن. در خاک افکندن چیزی را از دست یا دهان. || خاک آلود کردن بینی کسی را. بینی کسی را بر خاک مالیدن: ارغم الله انفه؛ ای الصقه بالرغام؛ یعنی بخاک مالد خدای بینی او را. || خشم کردن بر: ارغمه الله. (منتهی الارب). || بخشم آوردن. || خوار کردن. (غیاث اللغات). خوار گردانیدن. ذلیل کردن. || سیاه کردن. (آنندراج).

[اَ] (اِ) ارغا. (جهانگیری). ارغاو. ارغاب. ارغاف. جوی آب :
فرازش پر از خون چو کوه طبرخون
نشیبش ز اشکم چو ارغام(1) و آغر.
عمعق (از جهانگیری).
(1) - ن ل: ارغاب.

ارغام
(اِرغام - ع/مص‌م)تێکشکاندن، چووک‌‌کردن، خۆڵاوی‌‌کردن، ناچارکردن،

گونه‌های دیگر نوشتاری:
(ارقام)
ریشه‌ لغت:
عربی
آوایش:
/اِرغام/
اسم مصدر:
ارغام قدیم
1. به خاک انداختن، و به مجاز حقیر کردن، خوار کردن، شکست دادن.
2. :احمدالله تعالی که به ارغام حسود/ خیل باز آمد و خیرش به نواصی معقود. «(سعدی)»
3. به خاک مالیدن، بینی کسی را به خاک مالیدن.
4. خشم گرفتن.

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین