آی واژه

(~.) [ تر - فا. ] (اِمر.) محل اردو.

(~.) [ تر - فا. ] (اِمر.) محل اردو.

(اسم) [ترکی، فارسی]
[ordugāh]
۱. محل تشکیل اردو.
۲. محل نگه‌داری آوارگان و اسرای جنگی.

[اُ] (اِ مرکب)(1) محل اردو. مُعسکر.
(1) - Le quartier d'armee.

دوگاه( اردوگاه - dugah))دووگا، ئاهەنگیکی موسیقی ئیرانییه.

اردوگاه
(اُردوگاە- ترف/ا/مر)
لشکرگاه: ئۆردووگا، شوێنی‎ دامەزرانی‎سپا، کەمپ، لەشکرگا، لەشکرگە،
محل ‌استقرار موقّت: ئۆردووگا، ئووردی، ئەمڵە، چادرگە، شوێنی دامەزرانی‌‌کاتی،
بەرە، کۆمەڵێک لەوڵاتان‌و حکوومه‌تان که‌به‌پێی‌‌بەرژەوەندیی ئابووری یان باوەڕی دەکەوقنه‌بەرەویەکەوەوەک بەرەی وڵاتانی ئیمپریالیستی‌و بەرەی سووسیالیستی‌‌و...

[گردشگری و جهانگردی] Camp 1
اقامتگاهی ارزان‏قیمت که مسافران با استفاده از چادر یا کاروانک در آن اقامت می‏کنند
متـ . اردو

ریشه‌ لغت:
فارسی
آوایش:
/اُردو/گاه/
اسم مرکب:
اردوگاه سیاسی
1. مجموعه‌ای از کشورها و حکومت‌ها که با توجه به اشتراک منافع اقتصادی یا ایدئولوژیکی یا سیاسی در یک جبهه قرار می‌گیرند.
2. محلی که اردو در آنجا تشکیل می‌شود. محل (اردو). کهن‌واژه:
3. اردوگاه ممکن است در (زبان معیار باستان) به صورت اَردو - گهَ قابل تجزیه بوده؛ و شکل درست تلفظ تُرکی، آذری و (زبان بهاری) آن اَردوگهَ می‌باشد.

ایتالیایی: (accampamento)
انگلیسی: (camp)

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین