آی واژه

(اسم، صفت فاعلی) [عربی. فارسی] (فیزیک) [ertefāyāb] وسیله‌ای دارای دوربین برای اندازه گرفتن زوایای افق یا فاصله‌های سمت‌الرٲسی ستارگان.

(اسم، صفت فاعلی) [عربی. فارسی] (فیزیک)
[ertefāyāb] وسیله‌ای دارای دوربین برای اندازه گرفتن زوایای افق یا فاصله‌های سمت‌الرٲسی ستارگان.

[اِ تِ] (اِ مرکب)(1) سدس فخری. آلتی که بدان فاصلهء زاویهء ستارگان و ارتفاع آن را بر فراز افق اندازه کنند و ابوحامد محمود خجندی مهندس ایرانی این آلت را برای فخرالدولهء دیلمی نخستین بار وضع کرد. || و امروز تئودولیت(2) را نیز ارتفاع یاب گویند.
(1) - Sextant. و ترجمهء آن به طول یاب غلط است (2) - Theodolite.

ارتفاع یاب
(عف/افا)بەرزی‌‌پێو، ئامرازی ‌‌پێوانی بەرزیی‌ شوێنێکی زەوی ‌‌لەسەر ڕێکی دەریاوە، هەوراز پێو،

ریشه لغت:
فارسی
آوایش:
/اِرتِفاع/یاب/
صفت:
ارتفاع‌یاب فیزیک
1. اسبابی که با آن، (ارتفاع) یک نقطه از زمین را تا سطح دریای آزاد اندازه می‌گیرند. (ارتفاع سنج).

فرهنگ بزرگ سخن