آی واژه

(اسم مصدر) [عربی] [قدیمی] [ertedā] بازایستادن و خودداری کردن از کاری.

(اسم مصدر) [عربی] [قدیمی]
[ertedā] بازایستادن و خودداری کردن از کاری.

[اِ تِ] (ع مص) آلوده شدن. (تاج المصادر بیهقی) (زوزنی). آلوده شدن بچیزی. (منتهی الارب). || وازده شدن از کاری. (زوزنی). از کاری بازایستادن. (تاج المصادر بیهقی). بازایستادن. || برگردیدن. (منتهی الارب). || بازداشته شدن (از کاری). || اثر گرفتن از رنگ و بوی چیزی. (آنندراج).

ارتداع[ع - مص - ل] (ئیرتیداء - irtada’)گەڕانەوە، زفرین.

ارتداع
(ع/مص‌ل)
تێوەچوون،
وەستان‌‌وخۆبواردن لەکارێک،

ریشه لغت:
عربی
آوایش:
/اِرتِداع/
اسم مصدر:
ارتداع قدیم
1. بازایستادن و خودداری کردن از کاری.
2. :چنان خواند خطبه را که از استماع آن، منتسکان را انتفاع باشد و متهتکان را ارتداع. «(وطواط)»

فرهنگ بزرگ سخن