آی واژه

(اُ ذُ) [ ع. ] (اِ.) گوش.

(اُ ذُ) [ ع. ] (اِ.) گوش.

(اِ) [ ع. ]

۱- (مص م.) رخصت دادن، اجازه دادن.

۲- (اِمص.) فرمان، رخصت، اجازه.

(اسم) [عربی]
[ezn] اجازه؛ رخصت؛ فرمان.

(اسم) [عربی] (زیست‌شناسی) [قدیمی]
[oz[o]n] گوش.

[اَ] (ع مص) بگوش کسی زدن. بر گوش زدن. (تاج المصادر بیهقی). || بدرد گوش مبتلا گشتن. || خشک شدن گرفتن گیاه.

[اَ ذَ] (ع مص) اِذن. اَذانت. || دانستن. || اباحه. (اقرب الموارد). || استماع. (اقرب الموارد). گوش داشتن. (زوزنی). گوش فراداشتن.

[اَ ذَن ن] (ع ص) مردی که آب بینی او از هر دو سوراخ روان باشد. (منتهی الارب). آنکه آب بینی او از هر دو سوراخ جاری شود. آنک از بینی وی آب روان باشد. (تاج المصادر بیهقی) (زوزنی). آنک آب از بینی او چکد. آب بینی چکنده. مُفی. فرکند. فرغند. مؤنث: ذَنّاء.
-امثال: انفک منک و ان کان اذنّ.

[اِ] (ع مص، اِمص) دستوری. (منتهی الارب). دستوری دادن. (زوزنی). بار. اجازه. اجازت. رخصت: و پسرش را بدیوان آوردند و موقوف کردند تا مقرر گردد باذن الله. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص 324).
بگفتا اذن خواهی چیست از من
چه بهتر کور را از چشم روشن.جامی.
- اذن دادن؛ دستوری دادن. رخصت دادن. جایز شمردن. مرخص کردن. اجازه.
|| امر. فرمان. (غیاث اللغات). || دانست: فعله باذنی؛ کرد آنرا بدانست من. (منتهی الارب). || دانستن. بدانستن. (زوزنی). || گوش داشتن. (زوزنی). گوش فراداشتن. || اِباحه. در لغت بمعنی اعلام است و در شرع برداشتن و رفع کردن مانع از تصرف است و رها کردن و اجازه دادن در تصرف است برای کسی که شرعاً ممنوع از تصرف بوده است. (تعریفات جرجانی). بکسر و سکون ذال معجمه؛ در لغت اعلام به اجازهء آزادی عمل در چیزیست. و در شرع موقوف داشتن و رفع محرومیت است خواه محرومیتی که برای غلام و کنیز پیش آید و خواه محرومیتی که برای اطفال نابالغ متصور است باشد. و آنکس که محرومیت از او برداشته شده بلسان شریعت، مسمی به مأذون است. هکذا یستفاد من جامع الرموز. (کشاف اصطلاحات الفنون).
-اذن فحوی.؛

[اِ ذَ] (ع ق) اکنون. || این هنگام. || آنگاه. آنگهی. حرف جواب و جزاء، و هو اما ان یدل علی انشاء التسببیه بحیث لایفهم الارتباط من غیره کقولک اذن اُکرمک لمن قال لک ازورک و هو حینئذ عامل یدخل علی الجمله الفعلیه فینصب المضارع بثلاثه شروط، الاول ان یکون مُصَدَّراً والثانی ان یکون مباشراً للمضارع و لایضر الفصل بالقسم او بلاالنافیه و الثالث ان یکون المضارع (؟) بعده مستقبلا. (اقرب الموارد).
- فأذن؛ ناگهان. درین وقت.

[اُ ذَ] (ع اِ) جِ اَذَنه.

[اُ] (ع اِ) گوش. اُذُن:
اُذن مؤمن وحی ما را واعی است
آنچنان گوشی قرین داعی است.مولوی.
ج، آذان.

[اُ ذُ] (ع اِ) گوش:
گر شنیدی اذن کی ماندی اذن
یا کجا کردی دگر ضبط سخن.مولوی.
- اُذُن بَسْطاء؛ گوش کلان و پهن.
- اذن خرباء؛ گوشی شکافته. (مهذب الاسماء).
- اذن خرقاء؛ گوشی سوراخ کرده. (مهذب الاسماء).
- اذن واعیه؛ گوش شنوا.
|| گوشی که نیکی شنود. || قبضهء شمشیر و کمان. دسته و گوشهء هرچیز که بدان در دست گیرند. || جاء ناشراً اُذُنیه؛ آمد طامع و امیدوار. || لبس اُذُن؛ تغافل. اعراض. روی گردانیدن. ج، آذان. || (ص) مرد سخن شنو. خوشباور. آنکه گفتار همه درست و راست گیرد و عمل کند. شنوا. آنکه سخن هر کس شنود. خوش شنوا. خوش شنوائی که هرچه بگویند بشنود. قوله تعالی: و یقولون هو اذن (قرآن 9/61)؛ ای یقبل کل مایقال له کالاذن السامعه. (مهذب الاسماء). و به این معنی واحد و جمع یکسانست. (منتهی الارب).

[اُ ذُ] (اِخ) یکی از جبال بنی ابی بکربن کلاب. || قاره ای بسماوه که از آنجا سنگ آسیا برند. (معجم البلدان).

[ ] (اِخ) (سنه ال ...) نام سال اول هجرت.

اذن[ع - ا] (ئوزون - uzun)گوێچکە.

اذن
(اِذن - ع)
(مص‌م): ئاستەی، ئیجازەدان، ئیجازەفەرموون، ئیزندان، ئیزن‎‌‌ فەرموون، بواردان، بەراییدان، بەڕەوازانین، پەسندکردن، تڵین، دەستووردان، دەسووردای، دەستوورفەرموون، ڕوخسه‌تدان، ڕەوازانین، ڕەواکردن، ڕێ‌‌‌‌‌پێدان، ڕێدان، ڕێگەدان، فتوادان، فەرماندان، فەرمان دای، مۆڵه‌تدان، مەرەخەستیدان، مەرەخەسی دان، ورمێدان، وه‏جەر، هێشتن، هێڵان،
(امص): ئیجازە، ئیزن، بوار، بەرایی، دەستوور، ڕوخسه‌ت، ڕەوازانین، ڕێدان، فتوا، فەرمان، مۆڵه‌ت، مەرەخەستی، مەرەخەسی، ‏ودم، ورمێ، وه‏جەر، هێشتن، هێڵان،

گوش , شنوايي , هرالتي شبيه گوش يا مثل دسته کوزه , خوشه , دسته , خوشه دار يا گوشدار کردن

ریشه لغت:
عربی
آوایش:
/اِذن/
اسم:
اذن
1. اجازه، فرمان، رخصت. رخصت دادن، اجازه دادن.
2. (فقه): اجازه‌ای که صاحب حقی به کسی که ممنوع از آن (حق) است، می‌دهد تا در آن حق تصرف کند. اسم: اُذُن
3. گوش. واژه‌های مشتق شده: (اذن دخول)، (اذن فحوا)، (اذن دادن)، (اذن گرفتن)، (اذن خواستن)، (اذن داشتن)

انگلیسی: (permission)

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت مغین