آی واژه

(اَ خَ) [ ازع. ] (اِ.) برادر.

(اَ خَ) [ ازع. ] (اِ.) برادر.

(اسم) [مٲخوذ از عربی]
[axavi] برادر.

(صفت نسبی، منسوب به اخ۲) [عربی: اخویّ] [قدیمی]
[axavi] برادرانه.

برادر

[اَ خَ وی ی] (ع ص نسبی) منسوب به أخ و اخت. و اینکه عوام فارسی زبانان آنرا بمعنی برادر گویند غلط است چنانکه ابوی بمعنی پدر.

اخوی[ع - ص] (ئەخەڤی - exevî)برایانە.

اخوی
(ع/ص‌‌نسبی)
برا (لەفارسیدا)، ئابا، ئابرا، ئاخا، ئاغه‌‏برا، ئاغی (سووکەڵەناو)، ئامای، باچۆ، بەگ، برا، برادەر، براگەورە، برالە، براڵە، داش، داشۆ، داشی، داشێ، قاقا، کا، کاک، کاکا، کاکە، کاکه‌برا، کاکەلێ، کاکی، کەک، کەکو، کەکۆ، کەی، کەیا، کەیان، کەیین، گاگە، گییرەیش، گییریایش، لاوژا، نخوری،
براکەم، برای من(اخوی از مسافرت برگشت)،

ریشه لغت:
عربی
آوایش:
/اَخَوی/
اسم:
اخوی احترام‌آمیز
1. (برادر). (اخبی). صفت نسبی:
2. (قدیم): مانند برادر، (برادرانه).

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین