آی واژه

( اَ) [ ع. ] (اِ.) جِ خطر؛ بلاها، سختی‌ها.

( اَ) [ ع. ] (اِ.) جِ خطر؛ بلاها، سختی‌ها.

( اِ) [ ع. ]

۱- (مص م.) در خطر افکندن.

۲- ابلاغ و اعلام کردن.

۳- (اِ.) آگهی، اعلام.

(اسم) [عربی، جمعِ خَطر] [قدیمی]
[axtār] = خطر

(اسم مصدر) [عربی]
[extār] ضرورت انجام یا پرهیز از امری را به کسی یادآوری کردن؛ آگاه کردن؛ گوشزد کردن؛ هشدار.

هشدار؛ آگاهانیدن؛ هشیاری

[اِ] (ع مص) در خطر افکندن. (تاج المصادر بیهقی) (زوزنی). خود را در تهلکه انداختن. || یاد دهانیدن کسی را بعد فراموشی. یاد آوردن امری کسی را بعد فراموشی. || بدل گذرانیدن چیزی. بدل بگذرانیدن. (تاج المصادر بیهقی). || بلند قدر و منزلت گردانیدن کسی را: اخطره الله. || خود را گرد گردانیدن برای حریف، پس برآمدن برای جنگ با وی. || گرو بستن. || اخطار مال؛ مال را بگرو در میان نهادن. || اخطار فلان فلان را؛ هم قدر و هم منزلت کسی گردیدن. || اخطار کردن؛ اعلام کردن.

[اَ] (ع اِ) جِ خِطر. || جِ خَطَر. بلاها. تهلکه ها. امور عظیمه : در اخطار نفس خویش در مقاحم حتوف و اعتراض شهادت در ملاحم حروب و معارض اسنه و سیوف بسلامت برآمد. (ترجمهء تاریخ یمینی).
آندو گفتندش نصیحت در سمر
که مکن ز اخطار خود را بیخبر.مولوی.
باقیات الصالحات آمد کریم
رسته از صد آفت و اخطار و بیم.مولوی.
بر عزم مصر باصفهان رفتم و از آنجا بر راه آذربیجان بعد از اخطاری که مشاهده کردم. (جهانگشای جوینی).

اخطار[ع - ا] (ئەختار - extra)خەتەران، مەترسیان.

اخطار
(اِخطار - عف/مص‌م)
ئاگادارکردنەوە، ئامانەت(دی ئامانەت وەپیم نییە بایدن)، ئاگاکردن، ئاگاداری، بەگوێ هەڵێنان، ئوڤیر ئایشتن، وریاکردنەوە، وریاییدان، وه‌‏بیرهێنانەوە، وەهوور خستن،
خۆخستنەمه‌ترسییەوە،
تاپاڵ، ڕەشە، زڕت، زیت، قڕوومە، گاڵە، گاڵەوگیفە، گف، گڤ، گوڕ، گەڕوگیف، گەف، گەفوگوڕ، گەڤ، گەڤوگوڕ، نهێو، نەهیو، وەردە، هەڕوگەف، هەڕوگیف، هەڕوگیڤ، هەڕەشە، هەڕەشەوگوڕەشە، هەڕەشێ، هەشەکە،
ئاوی‌چاودان، ئاوی‌دداندان، ئاوی‌‌ دەمدان، ئاوی‌زاردان، تاپاڵدان، ترساندن، ترس‌وه‌‏بەرنان، تێڕاخورین، جڤراندن، جنقاندن، جەفلاندن، جەنقاندن، ڕاخورین، زڕتدان، زیتدان، قڕوومەکردن، گەڕوگیفکردن، گەزارەکێشان، گەفاندن، گەفخواردن، گەفکردن، گەفوگوڕ، گەفین، گەڤکردن، گەڤوگوڕکردن، لێهاندن، نهێودان، نەهیودان، هەدیداندن، هەڕوگیفکردن، هەڕوگیڤکردن، هەڕەشەکردن، هەڕەشەوگوڕەشەکردن، هەشەکەکردن،

اخطار , اگاه سازي

ریشه لغت:
عربی
آوایش:
/اِخْطار/
اسم:
اَخطار قدیم
1. خطرها. کارهای بزرگ که مستلزم خطر کردن است. در خطر افکندن. جمع (خطر). اسم مصدر: اِخطار
2. گوشزد کردن، ابلاغ و اعلام کردن. اگهی، اعلام، (هشدار). واژه‌های مشتق شده: (اخطاری)، (اخطاریه)، (اخطارنامه)، (اخطار تیمی)، (اخطار شخصی)، (اخطار شدن)، (اخطار کردن)

انگليسی:(notification)

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین