آی واژه

(اَ تِ) [ تر. ] (ص. اِ.)انسان یا حیوانی که بیضه‌هایش را کشیده باشند، بی خایه. خواجه نیز گویند.

(اَ تِ) [ تر. ] (ص. اِ.)انسان یا حیوانی که بیضه‌هایش را کشیده باشند، بی خایه. خواجه نیز گویند.

(صفت) [ترکی] ‹آخته›
[axte]
۱. ویژگی مرد یا حیوان نر که بیضه‌اش را کشیده باشند؛ خایه‌کشیده.
۲. [عامیانه، مجاز] ویژگی مرد ترسو و فاقد صفات مردانگی.
۳. (اسم) [قدیمی] اسب.

[اَ تَ / تِ] (ترکی، ص، اِ)خایه بیرون کشیده. (برهان). بی خایه. جانور خایه کشیده عموماً و اسب(1) خصوصاً. چاروای خایه بیرون کشیده. مقطوع. آخته. خصی. خواجه: خروس اخته. یابوی اخته. ج، اختگان، اخته ها (در مورد اسب) .
شب قضیم اختگانت زارتفاع سنبله
می کند حاصل بدوش کهکشان می آورد.
سلمان ساوجی.
- امثال: سگ به دستش نمی توان داد تا اخته کند، نظیر: سرمه را از چشم می زند (یا می رباید)؛ بسیار در دزدی چابک و چست است. (امثال و حکم).
(1) - Hongre.

اخته
(تر/ص.ا)
ئەختە، ئێختە، تۆم‌ڕژیاگ، تۆوڕژاو، خاجە (مرۆ)، خواجا(مرۆ)، خواجە (مرۆ)، خەساندی، خەساو، خەسیا، خەسیاگ، خەسیاو، خەسیای، خەسێنراو، خەسیو، گوندەراتوو، گوندەرهاتگ، گون دەرهاتوو، گونۆ، له‌پیاوه‌تی‌‌خراو، یەختە، یێختە،
ئەختە، ئێختە، داری‌‎ شینی ‎سەرقرتاو، یەختە، یێختە،

ئه‌خته‌

ذخیره , هم‌چنین اخته ,

ریشه لغت:
پهلوی
آوایش:
/اَختِه/
صفت:
اخته
1. ویژگی انسان یا حیوان نر که بیضه‌هایش را کشیده باشند. بی‌خایه، (خواجه).
2. (گفتگو): ویژگی مرد فاقد صفات مردانگی، بی‌دست و پا.
3. (قدیم): اسب. واژه‌های مشتق شده: (اخته کردن)، (اخته سر)، (اخته چی)، (اخته خانه)، (اخته زغال)

ایتالیایی: (castrato)
انگلیسی: (eunuch)

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین