آی واژه

(اَ یِ) [ ع. ] (اِ.) ج. خباء. ۱- خرگاه، خیمه. ۲- یکی از ستارگان سعدالا خب یه، منزل بیست و پنجم از منازل قمر.

(اَ یِ) [ ع. ] (اِ.) ج. خباء.

۱- خرگاه، خیمه.

۲- یکی از ستارگان سعدالا خب یه، منزل بیست و پنجم از منازل قمر.

(اسم) [عربی: اخبیَة، جمعِ خباء] [قدیمی]
[axbiye] = خبا

[اَ یَ] (ع اِ) جِ خِباء. خیمه ها. خرگاهها. خیمه های پشمین. آلاچیقهای پشمین. ابنیه العرب، طراف او اخبیه. فالطراف من اُدُم و الخباء من صوف او وبر.
- سعدالاخبیه؛ منزل بیست وپنجم از منازل قمر و از جملهء رباطات دوم است. مؤلف غیاث اللغات بنقل از منتخب و غیره گوید: نام منزل بیست وچهارم از منازل قمر است و آن چهار ستاره است نحس - انتهی. چهار کوکبند از کواکب قوس بر شکل مثلثی و چهارم اندر میان آن مثلث و این سعد است و مثلث خبایای اوست گوئی که اول را بپوشیده اند. و آن منزل بیست وپنجم است از منازل قمر و رقیب او ذبره است. (جهان دانش ص123) :
گردی بر آبی بیخته زر از ترنج انگیخته
خوشه ز تاک آویخته مانند سعد اخبیه.
منوچهری.

(اَ یِ)

ریشه‌شناسی:
(عربی)
اسم:

جمع:
1. خباء.
2. خرگاه، خیمه.
3. یکی از ستارگان سعدالا خب یه، منزل بیست و پنجم از منازل قمر.

فرهنگ لغت معین