آی واژه

( اِ) [ ع. ] (مص م.) ۱- حاضر آوردن. ۲- فراخواندن، به حضور خواستن.

( اِ) [ ع. ] (مص م.)

۱- حاضر آوردن.

۲- فراخواندن، به حضور خواستن.

(اسم مصدر) [عربی]
[ehzār]
۱. حاضر کردن.
۲. به حضور خواستن؛ فراخواندن.
⟨ احضار ارواح: فراخواندن روح‌های مردگان به‌وسیلۀ کسانی که مدعی هستند می‌توانند روح شخص مرده را حاضر کنند و از او پرسش‌هایی کنند.

فراخوانی؛ فراخوان؛ خواندن

[اِ] (ع مص) حاضر آوردن. (منتهی الارب). حاضر کردن. (تاج المصادر) (زوزنی). فراخواندن. بخواندن. || دویدن اسب. (منتهی الارب) (تاج المصادر). دویدن اسب و آهو و غیره.

احضار[ع - مص] (ئیهزار - ihzar)بانگ کردن، ئامادە کردن، داواکردنی کەسێک.

احضار
(اِحضار - ع/مص‌م)
آمادەکردن: ئابوور، ئامادەکردن، ئامادەکەردەی، بەرهەڤکرن، پەرداخ‏کردن، پەرداغ کردن، پێکهینان، تەدارەک، تەکووزکردن، تەیارکردن، تەیڤەزاندن، چاخکردن، چڵانن، حازرکردن، داگرتن(شەوێ‎ باران دادەگرین‏‏و بەیانی‌زوو لێدەنێین)، ده‌بارکرن، سازدان، سازدای، سازکردن، سازکەردەی، سەروبەرکردن، سەروبەند بەستن، سەروبەندگرتن، کارتەواوکردن، کاردروستایی‌‌کردن، کاردش، نەریتکردن، کارسازی‌کردن، وناردن، وەخۆخستن، هلستاندن،
ئامادەکردن، حازرکردن، هێنانەحزوور، هێنانەخزمه‌ت،
بانگ‎کردن، بانگ ‎هێشتن، خواستن، ‏داوا کردن، ڤەخۆندن، هێنان،

واده‌,وه‌عده‌

ریشه‌ لغت:
عربی
اسم مصدر:
احضار
1. حاضر کردن، به (حضور) طلبیدن کسی، حاضر آوردن، (فراخواندن). واژه‌های مشتق شده: (احضاریه)، (احضار روح)، (احضار ارواح)، (احضار شدن)، (احضار کردن)، (احضار نامه)

انگلیسی: (call)
فرانسوی: (appeler)
انگلیسی: (vocation)

فرهنگ لغت معین/ فرهنگ بزرگ سخن

(En:vocation)

اِحضار یا فَراخوانی دعوتی است رسمی، که از طرف مقام قضایی برای یک شخص جهت حضور در مرجع قضایی به عمل می‌آید. احضار از ماده «حضر» و در لغت به‌معنای حاضر کردن و فراخواندن می‌باشد. مقام قضایی جهت بازجویی، پاسخ به اتهام، ادای شهادت یا هر امر دیگری، مدعاعلیه یا نماینده او یا شاهد دعوی و مانند آن‌ها را به وسیله احضارنامه یا احضاریه رسما و در زمان معین فرامی‌خواند.