آی واژه

(اَ دَ) [ ع. ] (ص.) ۱- گوژپشت. کسی که پشتش قوز و برآمدگی داشته باشد. ۲- شمشیر کج.

(اَ دَ) [ ع. ] (ص.)

۱- گوژپشت. کسی که پشتش قوز و برآمدگی داشته باشد.

۲- شمشیر کج.

(صفت) [عربی] [قدیمی]
[ahdab] ویژگی کسی که سینه‌اش فرورفته و پشتش برآمده است؛ گوژپشت: ♦ بس مبارز که زیر گرز تو کرد / پشت چون پشتِ مردمِ احدب (فرخی: ۱۴).

[اَ دَ] (ع ص، اِ) کج پشت. (زوزنی). کوژ. (تفلیسی). مرد کوژپشت. (منتهی الارب). کُنج. (برهان). آنکه سینه اش فروشده و پشتش برآمده باشد. ضد اَقعس :
بس مبارز که زیر گرز تو کرد
پشت چون پشت مردم احدب.فرخی.
امید خدمت آن خواجه پشت راست کند
بر آن کسی که مر او را زمانه کرد احدب.
فرخی.
|| رگی است در ذِراع. || شدت و سختی. || بر یک جانب راه رونده. || هر حیوان که یک خصیه داشته باشد. || چپه دست. مؤنث: حَدْباء. (منتهی الارب). ج، حُدْب. (مهذب الاسماء).

[اَ دَ] (ع اِ) از اعلام سگ و اسب است در عربی.

[اَ دَ] (اِخ) عالمی ریاضی و او راست: کامل فی الحساب.

[اَ دَ] (اِخ) کوهی است در دیار بنی فزاره و گفته اند کوهی است به مکه و بعضی گفته اند دو کوه است و هر یکی را نام احدب است. (مراصد).

احدب[ع - ص] (ئەهدەب - ehdeb)قەموور، کۆم، کووڕ، قەمبوور.

کوهان دار , گوژپشت

ریشه لغت:
عربی
آوایش:
/اَحدَب/
صفت:
احدب قدیم
1. کسی که پشتش (قوز) و برآمدگی داشته باشد. (گوژپشت). شمشیر کمانی.
2. :امید خدمت آن خواجه پشت راست کند/ بر آن کسی که مر او را زمانه کرد احدب. «(فرخی یزدی)»

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین