آی واژه

(صفت) [عربی: اجنبیَّة، مؤنثِ اجنبیّ] [قدیمی] [ajnabiyye] ۱. = اجنبی ۲. (فقه) ویژگی زنی که ازدواج با او جایز است.

(صفت) [عربی: اجنبیَّة، مؤنثِ اجنبیّ] [قدیمی]
[ajnabiyye]
۱. = اجنبی
۲. (فقه) ویژگی زنی که ازدواج با او جایز است.

[اَ نَ بی یَ] (ع ص نسبی) مؤنث اجنبی. || (اصطلاح فقه) زنی که نکاح او جایز است: نظر بسوای وجه و کفین اجنبیه برای مرد بیش از یک مرتبه جایز نیست وگر ضرورتی از قبیل معامله و معالجه و غیره، نظر به او را ایجاب کند آنگاه جایز گردد.

ریشه لغت:
عربی
آوایش:
/اَجنَبیه/
صفت:
اجنبیه قدیم
1. (اجنبی).
2. (فقه): ویژگی زنی که (نکاح) با او جایز است.
3. :پس آنگه زنی اجنبیه آن طفله را شیر داد. «(ابوالفضل رشیدالدین میبدی)»

فرهنگ بزرگ سخن