آی واژه

(اَ نَ) (ص.) ۱- بیگانه، غریب. ۲- نا - فرمان.

(اَ نَ) (ص.)

۱- بیگانه، غریب.

۲- نا - فرمان.

(اسم، صفت) [عربی: اجنبیّ]
[ajnabi]
۱. بیگانه؛ غریب.
۲. اهل یک کشور دیگر.
۳. کشور بیگانه.
۴. نامحرم.
۵. [قدیمی] نامربوط؛ بی‌ارتباط.

بیگانه

[اَ نَ بی ی] (ع ص نسبی) بیگانه. (دستور). غریب :
چون ز من مهتر آمد اجنبئی
خیره اکنون زنخ چه جنبانم.مسعودسعد.
اشتر میان ما اجنبی است. (کلیله و دمنه). در این مقام این شتر اجنبی است. (کلیله و دمنه).
|| نافرمان. || (اصطلاح فقه) شخصی غیر متعاهدین . ج، اجانب.

اجنبی
(اَجنَبی - ع/ص)ئاوارە، بەڕانی، بیانی، بێگانە، بێوارە، تاجیک، تاچیک، تەرەکەمە، خاریجی، خەریبە، دورڤەیی، دەرەکە، دەرەکی، دەرەگە، دەرەوەیی، غەریب، غەریبە، غەوارە، که‌‏جە، کەدە، کەسنەناس، کەلنەوەن، گه‌‏جە، گەچە، لاپرە، لاپرەسەن، لاپرەسەنگ، لاپۆرە، لاوەکی، لایدە، نائاشنا، ناسنەکری، نامۆ، نەشناس، نەناس، نەنیاس، هاڤی،

ده‌ره‌گه‌,لاوه‌کی,لایده‌

ریشه لغت:
عربی
آوایش:
/اَجنَبی/
صفت:
اجنبی
1. بیگانه، غریب. نافرمان. اهل کشور بیگانه. کشور بیگانه. نامحرم. خارج از موضوع، نامربوط. کهن واژه:
2. اجنبی ممکن است در (زبان معیار باستان) به صورت (اَج) نَه - بِی قابل تجزیه باشد و مفهومی مانند (تحقیر) کردن داشته که قطعاً غریبه‌ها در اولویت بودند. واژه‌های مشتق شده: (اجنبیه)، (اجنبیت)، (اجنبی‌پرست)

انگلیسی:(alien)

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین