آی واژه

(اِ تِ) [ ع. ] (مص ل.) احتراز، خودداری کردن.

(اِ تِ) [ ع. ] (مص ل.) احتراز، خودداری کردن.

(اسم مصدر) [عربی]
[ejtenāb] دوری کردن؛ پرهیز کردن.

دوری؛ پرهیز؛ گریز؛ پرهیز کردن

[اِ تِ] (ع مص) احتراز. پرهیز. پرهیز کردن. پرهیزیدن. دور شدن. (منتهی الارب). دوری جستن. تجنب. تجانب. دوری. کناره کردن. گریختن از :
مانا جناب بستی با منعمان دهر
زین روی باشد از همگان اجتناب تو.
مسعودسعد.
حامد او تقوی و زهد در دنیا و پرستاری اولی القُربی و مادح وی اجتناب از هوی و عصیان. (ترجمهء تاریخ یمینی). || با یک سوی شدن. (تاج المصادر). بیکسو شدن. (زوزنی). پهلو شدن. گوشه گرفتن. (منتهی الارب). || جُنُب شدن. (تاج المصادر) (زوزنی) (منتهی الارب). ناپاک شدن از آرمش.
- اجتناب کردن؛ پرهیز کردن. دوری کردن.
- اجتناب گرفتن؛ اجتناب کردن :
بادا جناب حضرت تو مرجع حیات
بگرفته حادثه ز جناب تو اجتناب.انوری.
- اجتناب نمودن؛ اجتناب کردن :
همتش کز جیفهء دنیا نماید اجتناب
بشمرد لوح طلسم گنج از لوح مزار.
محمدسعید اشرف.

اجتناب
(ع/مص‌م)پارێزکردن، پارێزکەردەی، تەکینەوە، خۆپاراستن، خۆلێبواردن، خۆلێلادان، دوورکەوتنەوە، دووری ‌لێکردن، ملنەدان، هەڵاتن‌‌له‌...،

[روان‏شناسی] Avoidance
سازوکاری دفاعی که در آن، فرد از آنچه یادآور موارد ناگوار باشد، دوری می‏کند

ریشه‌ لغت:
عربی
آوایش:
/اِجتِناب/
اسم مصدر:
اجتناب
1. احتراز، دوری، خودداری کردن.
2. دوری کردن و کناره گرفتن از چیزی یا کسی؛ پرهیز کردن. واژه‌های مشتق شده: (اجتناب‌پذیر)، (اجتناب‌ناپذیر)

انگلیسی:(abstinence)
انگلیسی: (shirk)

فرهنگ لغت معین/ فرهنگ بزرگ سخن: ISBN 964-6961-90-8