آی واژه

(اسم) [عربی. فارسی] ‹اجاره‌نامچه› [ejārenāme] سندی که در آن حدود، شرایط، و اجاره‌بها نوشته می‌شود.

(اسم) [عربی. فارسی] ‹اجاره‌نامچه›
[ejārenāme] سندی که در آن حدود، شرایط، و اجاره‌بها نوشته می‌شود.

[اِ رَ / رِ مَ / مِ] (اِ مرکب)اجاره نامچه.

اجاره‌نامه
(عف/ا/مر)ئیجارەنامە، بەڵگەی ئیجارە،

[حمل‏ونقل دریایی] Charter-party
سند یا مدرکی حاوی شرایط اجاره بین مالک کشتی و اجاره‏کننده
متـ . اجاره‏نامه

ریشه لغت:
فارسی
آوایش:
/اِجاره/نامه/
اسم مرکب:
اجاره‌نامه
1. سندی که موضوع و شرایط اجاره جایی یا چیزی در آن ثبت شده و به امضای طرفین اجاره رسیده باشد.
2. :آقایان ... اجاره‌نامه شرعی ... می‌گرفتند. «(حمدالله مستوفی)» مترادف‌ها: (اجاره)، (اجاری)، (اجاره‌ای)، (اجاره‌نامه سفری)، (اجاره‌نامه زمانی)، (اجاره دار)، (اجاره شدن)، (اجاره دادن)، (اجاره کردن)

فرهنگ بزرگ سخن

اجاره‌نامه به سند نوشتاری قرارداد اجاره گفته می‌شود که بین صاحب ملک (موجر) و اجاره‌کننده (مستأجر) تنظیم می‌شود که شامل مشخصات طرفین قرارداد و میزان اجاره بها و مدت اجاره و مورد اجاره و شرایط طرفین در آن است. اجاره‌نامه به سندی مکتوب (نوشته شده) گفته می‌شود که بین مالک ملک (موجر) و اجاره کننده (مستاجر) تنظیم می‌‌شود و رابطه بین مالک و مستاجر را به صورت قانونی بیان می‌کند. تنظیم قرارداد اجاره می‌بایست با دقت بالا صورت بگیرد در غیر این صورت، خسارات و ضررهای زیادی را بر موجر یا مستاجر وارد خواهد کرد.