اثیم
معنی
( اَ) [ ع. ] (ص.) گناهکار، بزه کار.
هممعنا / پادمعنا
- بزهکار، تبهکار، خاطی، خطاکار، عاصی، عصیانگر، گناهکار، مجرم، مذنب، مقصر
جست و جوی دقیق
اثیم
فرهنگ معین
( اَ) [ ع. ] (ص.) گناهکار، بزه کار.
اثیم
فرهنگ عمید
(صفت) [عربی، جمعِ اثماء] [قدیمی]
[asim] گناهکار؛ بزهکار.
[asim] گناهکار؛ بزهکار.
اثیم
فرهنگ دهخدا
[اَ] (ع ص) گناهکار. (منتهی الارب). تبه کار. بزهکار. بزه مند. بزه گر. مذنب. مجرم. عاصی. (منتهی الارب). || دروغگوی. دروغزن. (مهذب الاسماء). || طعام الاثیم. رجوع به طعام... شود.
اثیم
فرهنگ دهخدا
[اَ] (ع مص) بسیار گناه کردن (مبالغه است در مصدر). (منتهی الارب).
اثیم
فرهنگ دهخدا
[اَ] (اِخ) لقب ابوجهل. (منتهی الارب).
اثیم
فرهنگ دهخدا
[اَ] (اِخ) لقب یزدجردبن بهرام نزد عرب. بزهکار.
اثیم
واژهنامه گوند (کردی به کردی و فارسی به کوردی)
اثیم[ع - ص] (ئەسیم - esîm)هوناحکار، تاوانبار.
اثیم
واژهنامه کاوه (فارسی به کردی)
اثیم
(ع/ص)
تۆپچی، درۆباز، درۆزن، درۆزە، درۆکەر، درۆهەڵبەست، درەوکەر، دەرەوچین، دەرەوکیر، دەرەوین، دەرەوێنۆ، ڕاستپۆش، ڕاسپۆش، ڕاستدەر، ڕاستنهبیژ، زوانباز، ساختەچی، ساختەکار، فیشۆ، ڤڕڤڕۆ، ڤرکەر، ڤرۆکەر، ڤڕڤڕە، ڤڕکەر، ڤڕۆکەر، ڤرۆنەک، ڤروهۆڕ، ڤڕەک، گونەکار، لافی، نەڕاست، وڕبێژ، یاڵانچی،
بەزە، بەزەکەر، تاوانبار، تاواندار، تاوانکار، خووی سووج، خهتابار، خهتاکار، ڕووسار، ڕووسارد، سووچبار، سووچدار، سووچ یار، شهپنی، عێبەلۆ، فینوو، گونابار، گوناحبار، گوناحکار، گونادبار، گوناعبار، گوناعکار، گوناکار، گوناهبار، گوناهکار، گونەکار، گونەهبار، گونەهکار، وهباڵبەز، وهباڵکار، وهباڵکەر، هەڵهباز، هەڵەکار،
(ع/ص)
تۆپچی، درۆباز، درۆزن، درۆزە، درۆکەر، درۆهەڵبەست، درەوکەر، دەرەوچین، دەرەوکیر، دەرەوین، دەرەوێنۆ، ڕاستپۆش، ڕاسپۆش، ڕاستدەر، ڕاستنهبیژ، زوانباز، ساختەچی، ساختەکار، فیشۆ، ڤڕڤڕۆ، ڤرکەر، ڤرۆکەر، ڤڕڤڕە، ڤڕکەر، ڤڕۆکەر، ڤرۆنەک، ڤروهۆڕ، ڤڕەک، گونەکار، لافی، نەڕاست، وڕبێژ، یاڵانچی،
بەزە، بەزەکەر، تاوانبار، تاواندار، تاوانکار، خووی سووج، خهتابار، خهتاکار، ڕووسار، ڕووسارد، سووچبار، سووچدار، سووچ یار، شهپنی، عێبەلۆ، فینوو، گونابار، گوناحبار، گوناحکار، گونادبار، گوناعبار، گوناعکار، گوناکار، گوناهبار، گوناهکار، گونەکار، گونەهبار، گونەهکار، وهباڵبەز، وهباڵکار، وهباڵکەر، هەڵهباز، هەڵەکار،
اثیم
واژهنامه آزاد ویکی پدیا
ریشه لغت:
عربی
آوایش:
/اَثیم/
صفت:
اثیم قدیم
1. گناهکار، بزهکار.
2. :ای نامنصف ناپاک و ای اثیم افاک سفاک. «(وراوینی)»
فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین
عربی
آوایش:
/اَثیم/
صفت:
اثیم قدیم
1. گناهکار، بزهکار.
2. :ای نامنصف ناپاک و ای اثیم افاک سفاک. «(وراوینی)»
فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین