آی واژه

(اسم) [عربی: اثناء، جمعِ ثِنْی] [asnā] ۱. هنگام؛ زمان؛ حین. ۲. [قدیمی] میانه‌ها؛ وسط‌ها.

(اسم) [عربی: اثناء، جمعِ ثِنْی]
[asnā]
۱. هنگام؛ زمان؛ حین.
۲. [قدیمی] میانه‌ها؛ وسط‌ها.

(اسم مصدر) [عربی: اثناء] [قدیمی]
[esnā] ثنا گفتن؛ ستودن.

اثنا
(ع/ا)دەم، کات، گاڤ، مەودا، میانە، نێوان،

ریشه لغت:
عربی
آوایش:
/اَثنا/
اسم:
اَثنا قدیم
1. حین و هنگام. میان‌ها؛ وسط‌ها.
2. :در این اثنا صدایی به گوش رسید. «(جمال‌زاده)»
3. اِثْناْ: در (گویش گنابادی) یعنی در حین ، در میان ، در وسطِ. اسم مصدر: اِثنا
4. (ثنا) گفتن، ستایش کردن، (ستایش).
5. :افاضل جهان و شعرای عصر ... در اِثنا و اطرای او قصیده پرداختند. «(جرفادقانی)» واژه‌های مشتق شده: (در اثنای)

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین