آی واژه

(اسم مصدر) [عربی: اثارة] ‹اثاره› [قدیمی] [esārat] ۱. کسی را برانگیختن. ۲. جمع‌آوری، به‌ویژه جمع‌آوری اموالی که به‌زور از کسی گرفته شده است.

(اسم مصدر) [عربی: اثارة] ‹اثاره› [قدیمی]
[esārat]
۱. کسی را برانگیختن.
۲. جمع‌آوری، به‌ویژه جمع‌آوری اموالی که به‌زور از کسی گرفته شده است.

گونه‌های دیگر نوشتاری:
(اسارت)
ریشه شناسی:
عربی
آوایش:
/اِثارَت/
اسم مصدر:
اثارت قدیم
1. برانگیختن.
2. :بسی بوده است که یک بیت موجب اثارت فتنه‌هایی بزرگ شده است. «(شمس‌قیس)»
3. جمع‌آوری بویژه جمه‌آوری (وجوه) و اموالی که به زور از کسی گرفته شده. مترادف‌ها: (اثاث)، (اثاثه)، (اثاثیه)، (اثاث‌کشی)، (اثاث‌البیت)

فرهنگ بزرگ سخن