آی واژه

( اِ) [ ع. ] ۱- (مص م.) آوردن. ۲- مانند و نظیر چیزی را آوردن. ۳- (مص ل.) انجام دادن. ۴- آمدن.

( اِ) [ ع. ]

۱- (مص م.) آوردن.

۲- مانند و نظیر چیزی را آوردن.

۳- (مص ل.) انجام دادن.

۴- آمدن.

(اسم مصدر) [عربی] [قدیمی]
[etyān]
۱. آوردن.
۲. آمدن.
۳. انجام دادن.
۴. [مجاز] جماع کردن؛ همبستر شدن.
⟨ اتیان به مثل: [قدیمی] آوردن مثل چیزی؛ نظیر و شبیه آوردن چیزی را.

[اِتْ] (ع مص) آمدن. (زوزنی). || آرمیدن با زن. || بودن. || آوردن.
-اتیان بمثل؛ نظیر و شبیه آوردن چیزی را.
|| کردن کاری را :
به ترک شر و به اتیان خیر دارم امر
همه مخالف امر است ترک و اتیانم.سوزنی.
|| هلاک کردن. || نزدیک رسیدن بلا یا دشمن کسی را. || ارتکاب. ارتکاب ذنوب.
- اتیان البهائم؛(1) مجازات این اتیان تعزیر است. (اصطلاح فقه).
(1) - Bestialite (Droit Musulman, Par A. Querry, Tome 2, p. 533).

ریشه لغت:
عربی
آوایش:
/اِتیان/
اسم مصدر:
اتیان قدیم
1. آمدن. آوردن. انجام دادن. مانند و نظیر چیزی را آوردن.
2. اقدام کردن، پرداختن.
3. (مجاز): انجام عمل جنسی با کسی.

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین