آی واژه

( اِ) [ ع. ] ۱- (مص م.) محکم کردن، استوار کردن. ۲- (اِمص.) استواری.

( اِ) [ ع. ]

۱- (مص م.) محکم کردن، استوار کردن.

۲- (اِمص.) استواری.

(اسم مصدر) [عربی] [قدیمی]
[etqān] محکم کردن؛ استوار کردن کاری؛ استواری.

[اِ] (ع مص) کاری محکم کردن. (مؤید) (زوزنی) (تاج المصادر). استوار کردن کار. (مؤید) (منتهی الارب). استواری. اِحکام.
- اتقان صُنع؛ در اصطلاح حکمت، اتقان شناختن ادلّه است با علل و ضبط قواعد کلیه است با جزئیات آنها و گفته اند اتقان شناختن است از روی یقین. (تعریفات).

اتقان
(اِتقان - ع)
(مص‌م): پتەوکردن، تۆکمەکردن، قایمکردن،
پتەوی، تۆکمەیی، قایمی،
(مص): شارەزایی، وردەکاری،

ریشه لغت:
عربی
آوایش:
/اِتقان/
اسم مصدر:
اتقان قدیم
1. استحکام و استواری. محکم کردن، استوار کردن.
2. :به اتقانی تمام، قدم در کار نهی. «(نصرالله منشی)» کهن‌واژه:
3. اِتقان ممکن است در (زبان معیار باستان) به صورت (اَت) - (قان) تلفظ شده باشد؛ که به معنی گوشت و خون یا گوشت خو‌ن‌آلود بوده است.

فرهنگ بزرگ‌ سخن/ فرهنگ لغت معین/ فرهنگ شمس