ابوی
معنی
(اَ بَ) [ ع. ] (ص نسب.)
۱- پدری.
۲- (عا.) پدر.
هممعنا / پادمعنا
- اب، بابا، پدر، والد ≠ والده
جست و جوی دقیق
ابوی
فرهنگ معین
(اَ بَ) [ ع. ] (ص نسب.)
۱- پدری.
۲- (عا.) پدر.
۱- پدری.
۲- (عا.) پدر.
ابوی
فرهنگ عمید
(اسم) [مٲخوذ از عربی]
[abavi] پدر: ابوی من، ابوی شما.
[abavi] پدر: ابوی من، ابوی شما.
ابوی
فرهنگ عمید
(صفت نسبی، منسوب به اَب) [عربی: ابویّ] [قدیمی]
[abavi] پدرانه.
[abavi] پدرانه.
ابوی
فرهنگ دهخدا
[اَ بَ] (ع ص نسبی) منسوب به اب. پدری. || (از ع، اِ) عامیان فارسی زبان این صورت را بغلط بمعنی پدر استعمال کنند و ابوی من، ابوی او، ابوی تو گویند.
ابوی
فرهنگ دهخدا
[اَ بَ وا] (اِخ) نام کوهی بشام.
ابوی
فرهنگ دهخدا
[اُبْ بَ] (اِخ) نام دو قریه براه بصره بمکّه منسوب به طسم و جدیس.
ابوی
فرهنگ دهخدا
[اَ بَ وا] (اِخ) نام موضعی است. (منتهی الارب).
ابوی
فرهنگ دهخدا
[اَ بَ] (اِخ) نام موضعی است. (منتهی الارب).
ابوی
واژهنامه گوند (کردی به کردی و فارسی به کوردی)
ابوی[ع - ص] (ئەبەڤی - ebevî)باوکانە.
ابوی
واژهنامه کاوه (فارسی به کردی)
ابوی
(ع/ا)
باب، باوک، باوکی، تاتە،
بابم، باوکم، تاتەم، فارسان بهباوک دەڵێن(ابوی من، ابوی تو)،
(ع/ا)
باب، باوک، باوکی، تاتە،
بابم، باوکم، تاتەم، فارسان بهباوک دەڵێن(ابوی من، ابوی تو)،
ابوی
واژهنامه آزاد ویکی پدیا
ریشه لغت:
عربی
آوایش:
/اَبَوی/
اسم:
ابوی قدیم احترامآمیز
1. پدر. صفت نسبی:
2. مانند پدر، پدرانه.
3. :باید که محبت مَلِک رعیت را محبتی بُوَد ابولی. «(خواجه نصیر طوسی)»
فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین
عربی
آوایش:
/اَبَوی/
اسم:
ابوی قدیم احترامآمیز
1. پدر. صفت نسبی:
2. مانند پدر، پدرانه.
3. :باید که محبت مَلِک رعیت را محبتی بُوَد ابولی. «(خواجه نصیر طوسی)»
فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین