آی واژه

(اُ بُ هَّ) [ ع. ] (اِمص.) ۱- بزرگی، بزرگواری، عظمت. ۲- تکبر، نخوت.

(اُ بُ هَّ) [ ع. ] (اِمص.)

۱- بزرگی، بزرگواری، عظمت.

۲- تکبر، نخوت.

(اسم) [عربی: ابهّة]
[obohhat, obbohat] بزرگی، جلال، و شکوهی که باعث ترس و احترام در مخاطب می‌شود.

شکوه

[اُبْ بَ هَ] (ع اِ) بزرگی. (وطواط). بزرگواری. (دستوراللغه). شکوه. (مهذب الاسماء) (خلاص نطنزی). عظمت : امیر مسعود پس از خلعت علی میکائیل بباغ صدهزار رفت و بصحرا آمد و علی میکائیل بر وی گذشت با ابهتی هر چه تمامتر پیاده شد و خدمت کرد. (تاریخ بیهقی). این لشکر سوی نسا رفت با ابهتی و عدتی و آلتی تمام. (تاریخ بیهقی). فوجی با ابهتی نیکو که قاضی شیراز نبشته بود که آنجای مردم بتمام هست. (تاریخ بیهقی). وزیر برفت با حشمتی و ابهتی سخت تمام سوی هرات و با وی سواری هزار بود. (تاریخ بیهقی). آنچه بیاید از ابهت و عدّت و خزائن و سلاح و لشکرها از حضرت غزنین و اطراف ولایات بخوانند. (تاریخ بیهقی). || راه بزرگ. || بهجت. || تکبر. نخوت. کبر. (منتهی الارب).

ابهت[ع - ا - مص] (ئوببەهەت - ubbehet)گەورەیی، شکۆ، هەیبەت، پایەبەرزی.

ابهت
(اُبُهّت - ع/امص)
ئابڕوو، ئزمەت، ئوود، ئوودا، ئەرەم و تەرەم، ئیحتیڕام، بایی، بندەسی، پاس، پاگا، پاگە، پایە، پایه‌‏بەرزی، پلە، پلەوپایە، پەرای، پەرە، پەرەسە، پەری، پەیسک، پێ، پێلپەلک، ترنگ، جاك، جایەگا، جەلال، جەلال‏وشکۆ، چه‌‏پ(چه‌‏پێکی ‌ده‌‏بەر ئەودا نیه‌)‏‏، حورمه‌‏ت، خارنج، خێوه‌ت، دەره‌‏جە، ڕاژە، ڕوتبە، ڕوو(پیاویکی ‌بەڕوووە لەدیوەخاندا)، ڕوومه‌‏ت، ڕێز، زی، سەنگ، سەنگوڕەنگ، شان، شانوشەوکه‏ت، شکۆ، شەوکه‌‏ت، شید‏وبید، عێزه‌‏ت، فەڕ، قەدر، قەدر‏وحورمه‏ت، قەدرومەرته‏بە، گڤاند، گەورەیی، مەرته‌‏با، مەرته‌‏بە، مەزناهی، مەقام، نرخ، وه‌‏ج، ‏وەرج، هرمه‏ت، هسمەت، هند، هورمه‌‏ت، هێژایی، هێندایەز، یەز،
ئافاقە، ئاهەنگداری، بزه‌‏بزی‌‌سمێڵ، بزەی ‌‌‌شادی، بسکەیسمێڵ، بەدەقی، بەدەماخی، بەدەماغی، بەزموداوه‌‏ت، بەکەیفودەماخی، بەکەیفی، بەکەیفی‏و‏‏ تەیاری، ‏ پابەزەوی‏ نەکەفتن، پێ‌‌لەزەوی‏نەکەوتن، پێ‏وەحەرزی‌نەکەوتن، پشکووتوویی، تووک، تووکەی سمێڵ، تووکەی سمێڵ ‌‌هاتن، تەڕدەماخی، تەڕدەماغی، چراخ، خۆشی، خوشیخوشی، خۆشی‏‏دەماغی، ‏ خوەشی، خەرۆیی، خەنی بوون، داوه‌‏ت، دڵخۆشی، دڵشادی، دەماخچاخی، ڕوونی، ڕەوه‌‏ت، زەماوەند، سازی، سۆز، شابوویی، شادانی، شادمانی، شادومانی، شادی، شادیانە، شازی، شاوانی، شاهینە، شایی، شۆق، شەوق، فیکەی سمێڵان‌ هاتن، کۆکی، کەیف، کەیفخۆشی، کەیفسازی، ‏کەیفوشادی، کەیفوەشی، کیف، گوربزەیی، گوشادی، گەشە، گەشی، گەوزی، نەشە، نیشە، وەشەک، هەلبشکورین، ‏هەون،
ئفادە، ئیفادە، بادیهەوایی، بستەهی، بۆج، بەخ، بەخۆ فشین، بەهەوابوون، بەهەوایی، پۆز، تڕ تۆپی، تڕزڕی، تڕزلی، تەکه‌‏بور، خۆبەزلزانی، خۆ بەزۆرزانی، خۆبینی، خۆپەسندی، خۆپەسەنی، خوەێ‌گرتن،خۆنوێنی، دەحیە، دەعیە، دەعیەو تەکه‌‏ببور، دەمار، ڕێڤناهی، سەر هاتن، فیز، فێز، فیس، فیسە، قاپانی، قوپووز، قۆڕدەماخی، قۆڕدەماغی، قۆڕە، قۆڕەدەماغی، لووت بڵندی، لووت بەرزی، لەخۆباییبوون، مڵق، من‏من، منەمن، مەنەر، نەسەق، هەرەی، هەڵشەنگاندن، هەوا،

محو کردن , محو شدن

ریشه لغت:
عربی
آوایش:
/اُبُهَّت/
اسم:
ابهت
1. بزرگی و شکوه که باعث احترام یا ترس در دیگران می‌شود. بزرگواری، عظمت.

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین

(En:grandeur)