آی واژه

(اَ لَ) (اِ.) گیاهی از تیره اسفناجیان که در بیابان‌های خشک روید و شاخه‌های بسیار دارد و دارای دانه‌های دو شاخ است که باد آن را به آسانی از جا می‌کند.

(اَ لَ) (اِ.) گیاهی از تیره اسفناجیان که در بیابان‌های خشک روید و شاخه‌های بسیار دارد و دارای دانه‌های دو شاخ است که باد آن را به آسانی از جا می‌کند.

(صفت)
[ablak]
۱. ‹ابلوک› [قدیمی] = ابلق
۲. (اسم) (زیست‌شناسی) گیاهی با شاخه‌های باریک و برگ‌ها و دانه‌های ریز سه‌پهلو که در بیابان‌های خشک می‌روید و با وزش باد از جا کنده می‌شود.

[اَ لَ] (ص، اِ) بگفتهء لغت نامه نویسان فارسی، اصل کلمهء ابلق عرب و بهمان معنی است و شاهد ذیل را نیز از سیف اسفرنگ می آورند :
تا سوی او نکشد دولت تو بیش کمان
خصم شاد است بدلجوئی تیر ناوک
گر بداند که بدور تو دورنگی عیب است
صبح صادق نکند ادهم شب را ابلک.
ابلوک را نیز مرادف آن شمرده اند. والله اعلم.

ابلک[ص] (ئەبلەک - eblek)بازگ، بەڵەک.

ابلک
(ا)
ئەبرەش، ئه‌‏بڵەق، ئەوڵەق، بازگ، بازو، بازە، بازەڵە، بەڵەک، پیسە، چیل، دووپڵ، دووڕەنگ، کاسەڵە، ماچیل، هەبڵەق،
بابردووک، پوورئاشۆکە، قانگەلاشک، کەنگرەکەرە،

اَبلک
اَبلک :( اَبْ ۔۔ لَکْ) ھر چیزے کہ دو رنگ بہ بیت (پارسی :اَبلَک، تازی :ابلق)

(اَ لَ)

اسم:
1. گیاهی از تیرة اسفناجیان که در بیابان‌های خشک روید و شاخه‌های بسیار دارد و دارای دانه‌های دو شاخ است که باد آن را به آسانی از جا می‌کند.

فرهنگ لغت معین

اَبَلَک‌ها (Ceratocarpus) سرده‌ای (جنسی) از گیاهان علفی است، از تیرهٔ تاج‌خروسان (Amaranthaceae) و زیرتیرهٔ اسفناجیان (Chenopodiaceae). «ابلک» گیاهیست علفی، پهن‌برگ، بوته‌ای و یک‌ساله. ابلک شاخه‌های بسیار دارد و باد آن را به آسانی از جا برمی‌کند. ارتفاع این گیاه از پایه تا نوک بلندترین شاخه و برگش، بین ۵-۳۰ سانتی‌متر می‌باشد. برگهایش تسمه‌شکل و نوک‌تیز است. بهار گل می‌کند، تابستان و تیرماه تخم می‌بندد؛ در نوک تخمش دو خار دراز دارد (به بیانی دیگر، دانه‌های (تخم‌های) دو شاخ دارد). به خاطر همین ویژگی‌ها، به ابلک سرشاخی یا میوه شاخی نیز می‌گویند. ابلک، خوراک خوبی برای گوسفند، بز، اسپ و شتر است. ابلک در دورهٔ تخم‌بندی ۲٫۴-۶٫۵٪ پروتئین و ۱٫۹-۲٪ چربی دارد.واژهٔ «اَبَلَک» از زبان فارسی به زبان‌های ترکی آسیای میانه نیز راه یافته‌است و ایشان هم این گیاه را به شیوهٔ همسان (با تلفظ «اِبِلِک») می‌خوانند.