آی واژه

(اسم) [قدیمی] [abestā] = اَوِستا

(اسم) [قدیمی]
[abestā] = اَوِستا

[اَ بِ] (اِخ) اَوِستا. اَستا. اَبستاق. وِستا. ستا. اوستاک. آبستا. اَبستاغ :
همچو معماست فخر و همت او شرح
همچو ابستاست فضل و سیرت او زند.
رودکی.
چو گلبن از بر آتش نهاد(1) عکس افکند
بشاخ او بر، دُرّاج شد ابستا(2)خوان.
خسروانی.
و [ زردشت ] کتاب بستاق که ایشان ابستا و وستا خوانند بر گشتاسب عرضه کرد. (مجمل التواریخ).
فرهنگ نویسان و بعض مورخین که ابراهیم را زردشت گمان برده اند اوستا را نیز صحف ابراهیم دانسته اند و این غلطی فاحش و خطائی روشن است. رجوع به اوستا شود.
(1) - ن ل: از گل آتش بهار. از تن آتش نهاد.
(2) - ن ل: اوستا.

ابستا
(ا)ئاوێستا، کتێبی‌‌زەردەشت،

ریشه لغت:
زبان ایرانی
آوایش:
/اِبستا/
اسم:
ابستا قدیم
1. (اوستا).
2. :همچون معماست فخر و همت او شرح/ همچون ابستاست فضل و سیرت او زند. «(رودکی)»

فرهنگ بزرگ سخن