آی واژه

(صفت) [قدیمی، مجاز] [abrugošāde] خوش‌رو؛ خوش‌خو؛ تازه‌رو.

(صفت) [قدیمی، مجاز]
[abrugošāde] خوش‌رو؛ خوش‌خو؛ تازه‌رو.

[اَ گُ دَ / دِ] (ن مف مرکب)بشاش. خوشرو. خوشخو. خوش منش. تازه رو. شکفته روی. خوش خُلق :
ابروگشاده باش چو دستت گشاده نیست.؟

ریشه لغت:
فارسی
آوایش:
/اَبرو/گُشادِ/
صفت مفعولی:
ابرو‌گشاده قدیم مجاز
1. دارای (چهره) خندان؛ (خوشرو).
2. :چون وا نمی‌کنی گرهی، خود گره مشو/ ابرو گشاده باش چو دستت گشاده نیست. «(صائب‌تبریزی)»

فرهنگ بزرگ سخن

(En:genial)