آی واژه

(اَ بَ یَّ) [ ع. ] (مص جع.) جاودانی، پایندگی. ج. ابدیات.

(اَ بَ یَّ) [ ع. ] (مص جع.) جاودانی، پایندگی. ج. ابدیات.

(اسم مصدر) [عربی: ابدیّة]
[abadiy[y]at]
۱. دوام؛ جاودانی؛ پایندگی.
۲. (اسم) آخرت.
۳. (اسم) ابد.

پایندگی؛ همیشگی؛ جاودانگی

[اَ بَ دی یَ] (ع مص جعلی، اِمص) جاودانی. پایندگی. لایزالی. دیرندگی. بی کرانگی در زمان.

ابدیت[ع - مص] (ئەبەدییەت - ebedîyet)هەمیشەیی، قیامەت، ئاخیرەت.

ریشه لغت:
عربی
آوایش:
/اَبَدیّت/
اسم مصدر:
ابدیت
1. جاودانگی، پایندگی. مفردِ (ابدیات).

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین

(En:aeon)

اَبَدیّت، زمانِ بی پایان است. در فلسفه و ریاضیات نیز یک مدت زمانِ نامحدود، ابدیت یا ابدی نامیده می‌شود. ابدیت یک مفهوم مهم در بسیاری از ادیان است که در آن به جاودانگی خدا یا خدایان، ابدی گفته شده است. برخی همچون ارسطو، همین مفهوم را در موردِ جهان هستی -با توجه به گذشته و آینده- بکار بردند و مانندِ اشکالِ ابدیِ افلاطونی، ابدیت را ضرورتی تغییرناپذیر در نظر گرفتند.