آی واژه

(اِ تِ) [ ع. ] ۱- (مص ل.)نوآوری. ۲- (اِمص.) اختراع.

(اِ تِ) [ ع. ]

۱- (مص ل.)نوآوری.

۲- (اِمص.) اختراع.

(اسم مصدر) [عربی]
[ebtekār] آوردن روشی نو؛ انجام دادن کار بی‌سابقه؛ نوآوری.

نوآوری؛ نوآوردگی

[اِ تِ] (ع مص) بامداد کردن. (زوزنی). بامداد از جای شدن. (تاج المصادر بیهقی). پگاه برخاستن. بامداد از جای رفتن. || اول چیزی دریافتن. بنوبر و اول چیزی دست یافتن. نوباوهء چیزی واگرفتن. (زوزنی). نوباوهء چیزی فراگرفتن. (تاج المصادر بیهقی). به اول چیزی رسیدن. خوردن میوهء اول رسیده را. || نو آوردن چیزی. (صراح). اختراع. || دوشیزگی ببردن. (تاج المصادر بیهقی). || پسر زادن در نخستین بار. || شنودن اول خطبه. دررسیدن آغاز خطبه را.
- قوهء ابتکار؛ قوهء اختراع.

ابتکار[ع - مص - ل] (ئیبتیکار - ibtikar)دەست پێشکەری، داهێنانی شتێکی تازە.

ابتکار
(ع/مص‌ل)
سحرخیزی: بەیانی‌زووهەستان، سپێدەهەستان،
بەسەره‌‏تای‌شتێک‌گەیشتن، داهانین، داهاوردن، داهێنان، دیتنەوەیشتی‌‌تازە، کردنی‌ کارێکی‎ پێشترنەکراو، گەیشتنەسەره‌‏تای شتێک‎‏و ‏ وه‌‏پێشکەوتنەوە، هێنانی ‌شتی‌‌بێ‌پێشینە،
توانایی‌‌و زانایی‌‌نواندن لەکارێک دا، دەستپێشخەری، دەکارکردنی ‌زانست‌و توانا له‌ئەنجامدانی کارێکدا،
نوێ داهێنان، نوێکاری،
بیرو ڕەوشتی نوێ لەکاروباردا، دەست‌‌ پێشخەری‌‌و جڵەوی کارێک بەدەستەوەگرتن،

ریشه لغت:
عربی
آوایش:
/اِبتِ/کار/
اسم مصدر:
ابتکار
1. انجام دادن عملی بی‌سابقه، یا پیدا کردن راه‌حلی بی‌سابقه، یا آوردن روشی نو؛ (نوآور)، (نوآوری). (اختراع).
2. :به ابتکار خود به رفع این نقص پرداخت. «(قاضی)»

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین

ابتکار می‌تواند به موارد زیر اشاره کند: *نوآوری‌ *معصومه ابتکار، سیاست‌مدار ایرانی و رئیس سازمان محیط زیست * تقی ابتکار، سیاستمدار ایرانی بود * روزنامه ابتکار از روزنامه‌های طیف اصلاح‌طلب ایران * ابتکار دفاع استراتژیک، از طرح‌های دفاعی ایالات متحده آمریکا