آی واژه

(اِ تِ) [ ع. ] (مص م.) بلعیدن، فرو دادن، قورت دادن.

(اِ تِ) [ ع. ] (مص م.) بلعیدن، فرو دادن، قورت دادن.

(اسم مصدر) [عربی] [قدیمی]
[ebtelā] به گلو فروبردن؛ بلعیدن.

اوباریدن؛ فروبردن

[اِ تِ] (ع مص) فروبردن با حلق و گلو. بلع. (زوزنی). بگلو فروبردن. بلعیدن. فروبردن. فرودادن. تو دادن. قورت دادن (در تداول عامه).

ابتلاع
(ع/مص‌ل)چۆقدان، دابەلاندن، دابەلیاندن، داپەچین، داعووران، داقورتان، داقورتاندن، داقورچاندن، داوران(قورت‌بده‌: بداوره‌)، سول‌‌داین، قووتدان، قووتدای، قووتکردن، قورتاندن، قورتیک، قورچاندن، قووچاندن، قوویتدان، قه‌‏پاندن، لرفدان(حیوان)، لووشدان، ڵه‌‏پاندن، ڵه‌پنەی، هاپنەی، هشافتن، هشاڤتن، هڵوفاندن، هەڵلووشین،

در هنج , در هنگ , قورت دادن , داخل معده کردن , فرو بري

ریشه لغت:
عربی
آوایش:
/اِبتِلاع/
اسم مصدر:
ابتلاع قدیم
1. بلعیدن، فرو دادن، قورت دادن.
2. :حلقوم از ابتلای یبوست در ابتلاع آب دهان عاجز گشت. «(خنجی)»

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین