آی واژه

(اِ تِ) [ ع. ] ۱- (مص م.) بسیار به کار بردن چیزی تا اندازه‌ای که از ارزش آن بکاهد. ۲- (اِمص.) بی ارزشی، پستی.

(اِ تِ) [ ع. ]

۱- (مص م.) بسیار به کار بردن چیزی تا اندازه‌ای که از ارزش آن بکاهد.

۲- (اِمص.) بی ارزشی، پستی.

(اسم مصدر) [عربی]
[ebtezāl]
۱. دائم به کار بردن و کهنه کردن چیزی؛ کهنگی.
۲. خوار کردن؛ بی‌قدری؛ پستی.

بی ارجی؛ پرهیز؛ پیش پاافتادگی؛ خوارگرایی

[اِ تِ] (ع مص) صرف چیزی را بسیار. بادروزه داشتن جامه یعنی جامه برای کار پوشیدن. دائم بکار داشتن جامه و جز آن. ناپاک و زبون داشتن جامه. || درباختن و نگاه نداشتن چیزی. ضد صیانت. || دویدن اسب.

ابتذال( (ئیبتیزال - ibtizal))کۆنە کردنی شتێک، بێقەدری، نزمی.

ابتذال
(ع/مص‌م)
بەردەوام‌‌دەکارکردن‏وکۆنکردن، زۆر دەکار کردن، سووک‌کردن،
بێقەدری، بێنرخ‌بوون، بێنرخی، پەستی، تەوەشی، سووکی، کۆنی،
بێتامی، بێڕێزی، پەستی، سواوی، کۆنه‌بوون، هەرزەیی،

ابتذال , پيش پا افتادگي

ریشه لغت:
عربی
آوایش:
/اِبتِذال/
اسم مصدر:
ابتذال
1. پیش پا افتاده، بی‌ارزش، یا کم ارزش بودن یا شدن چیزی معمولا از کثرت تکرار؛ (مبتذل) بودن.
2. بسیار بکار بردن چیزی تا اندازه‌ای که از ارزش آن بکاهد. بی‌ارزشی، پستی.

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین

ابتذال به معنای عام‌بودن، زمختی یا فقدان ظرافت است. این داوری می‌تواند در مورد زبان، هنرهای بصری، طبقه‌ی اجتماعی یا افرادی که در پی ارتقای موقعیت اجتماعی خود هستند به کار رود. جان بیلی، زبان‌شناس و استاد دانشگاه آکسفورد گفته است که این اصطلاح هرگز نمی‌تواند به‌صورت خودارجاع به‌کار رود، زیرا آگاهی از ابتذال، خود نشان‌دهنده‌ی نوعی ظرافت و پیچیدگی است که به‌تبع آن، فرد را از سطح امور مبتذل فراتر می‌برد.