آی واژه

(اِ حَ) [ ع - فا. ] (ص نسب.) اباحی ؛ ملحدی که همه چیز را مباح شمارد و انجام محرمات را جایز می‌داند.

(اِ حَ) [ ع - فا. ] (ص نسب.) اباحی ؛ ملحدی که همه چیز را مباح شمارد و انجام محرمات را جایز می‌داند.

(صفت نسبی، منسوب به اباحت) [عربی. فارسی]
[ebāhati] کسی که هر چیز و هر کاری را مباح می‌داند و ارتکاب هر گناهی را جایز می‌شمارد.

ریشه لغت:
عربی
آوایش:
/اِباحَتی/
صفت نسبی:
اباحتی
1. بی‌توجه یا بی‌اعتقاد به محرّمات دینی. (اباحت).
2. :هر که اعتقاد ندارد که این (حرام) و (فسق) است، اباحتی است. «(جمال‌زاده)»

فرهنگ بزرگ سخن