آی واژه

(~. اَ) (ص فا.) ۱- کسی که کارش روشن کردن کوره آجرپزی و اجاق و تنور نانوایی و تون حمام و مانند آن بود. ۲- در قدیم کسی که به صف دشمن نفت و آتش پرتاب می‌کرد.

(~. اَ) (ص فا.)

۱- کسی که کارش روشن کردن کوره آجرپزی و اجاق و تنور نانوایی و تون حمام و مانند آن بود.

۲- در قدیم کسی که به صف دشمن نفت و آتش پرتاب می‌کرد.

[تَ اَ] (نف مرکب) آنکه در جنگها آتش یا نفط بصف دشمن افکند :
بهر سو که دو گرد کین ساز بود
میانْشان یکی آتش انداز بود.اسدی.
|| کسی که افروختن تنور نانوایی با اوست.

آتش انداز[ا - فا] (ئاتەش ئەنداز - ateş endaz)کەسێک لە کورەی خشتسازی یان تونی گەرماودا، ماموری هەڵگیرساندنی ئاگرە.

توونچی

ریشه لغت:
فارسی
آوایش:
/آتش/اَنداز/
صفت فاعلی:
آتش‌انداز
1. کسی که کارش روشن کردن کوره آجرپزی و اجاق و تنور نانوایی و تون حمام و مانند آن بود.
2. (قدیم): در قدیم کسی که به صف دشمن نفت و آتش پرتاب می‌کرد.

فرهنگ لغت معین
فرهنگ بزرگ سخن