گزیده اشعار - قطعات
شمارهٔ ۱۷ - استر گرسنه
وحشی بافقی
می رسم از راه و دارم استری کز باب جوع
قوت دندان ندارد ورنه قنطر می خورد
حرص کاهش هست تا حدی که گر بگذارمش
کهگل دیوار این ده را سراسر می خورد